نگاه میکردم ،چشمک زدن هر ستاره برام معنی خاصی داشت .

برای هر کدوم از اون ستاره ها اسم گذاشته بودم . همشونو دوست داشتم

اما برای اونایی که کم نور بودن دلم میسوخت ! فکر میکردم بچه ترن !

دلم میخواست یه جوری میشد که میرفتم رو هوا و چند تا دونه از این

ستاره ها رو ور میداشتم و می آوردم پایین و میذاشتم تو اتاقم!

یعنی قشنگ بودن ، با خودم میگفتم اگه یه شب رفتم تو آسمون

و چند تا از این ستاره ها رو  ور داشتم حتما یه خورده ابرم ور میدارم

که ستاره ها رو بذارم روش که خراب نشن ! دنیایی بود بچگی !

پر از واقعیت های دروغی و دروغ های واقعی یه بچه معصوم !

یا یه شیطون کوچولوی معصوم ! حساب میکردم تو جیبم چند ستاره

جا میگیره ! باهاشون میتونستم هزار تا چیز بسازم . خیلی بهم کیف میداد.

همشونم مال خودم بود چون خودم دیده بودمشون !

میخواستم گنده و پر نور تراشو بچسبونم به طاق اتاقم و اونایی رو که

کم نور تر و کوچیکتره با خودم موقع خواب ببرم زیر پتو که اون زیر رو

روشن کنن. وقتی رفتم مدرسه و فهمیدم که هر کدوم از این ستاره ها

شاید چندین براره کره ی زمین خودمونه ، گفتم معلممون دروغ میگه !

فکر کردم میخواد ورشون داره واسه بچه های خودش ! وقتی از

مامانم پرسیدم که معلممون راست میگه یا نه و اونم گفت که راست

میگه ، دیگه از اون به بعد شبا بالا پشت بوم نرفتم و ستاره ها رو

نگاه نکردم ! دیگه دوستشون نداشتم تا الان .

اما الان دوستشون دارم و میخوام شبا بهشون نگاه کنم اما نه تنهایی

الان دوستشون دارم و میخوام شبا بهشون نگاه کنم

اما با کسی که دوستش دارم و همون موقع اونم بهشون نگاه کنه !